Η ΠΡΟΑΓΩΓΗ

Μέρος 1ο

Η αίθουσα αναμονής είναι απελπιστικά ήσυχη και κρύα. Αρχίζει να εκνευρίζεται.
"Σαν νεκροτομείο σε ημέρα αργίας είναι εδώ μέσα" μουρμουρίζει ελπίζοντας να ξορκίσει τη σιωπή. Εξετάζει τον χώρο προσεκτικά. Ο χώρος αυτός φαίνεται πως λειτουργεί και ως αίθουσα αναμονής και ως χώρος υποδοχής και ως γραφεία. Ένας στενός διάδρομος και 2 γραφεία στριμωγμένα παράξενα με τρόπο που τού θυμίζει το Τέτρις που ποτέ δεν κατάφερε να τερματίσει. Κρατάει στο χέρι μια εφημερίδα με κυκλωμένη την αγγελία στην οποία απάντησε και μερικές Διαφορές της τελευταίας σελίδας.

Την σιωπή σπάει που και πού ο ήχος της πείνας. Το στομάχι του επαναστατεί. Προσπαθεί να συγκρατηθεί. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αρχίσει να σκέφτεται το φαγητό. Ούτε κρέατα καλοψημένα,ούτε μακαρόνια με κόκκινη ή άσπρη σάλτσα,ούτε πίτσες,ούτε σαλάτες,ούτε λαχταριστά γλυκά...Γαμώτο! Πάλι την πάτησε σαν ηλίθιος! Τώρα το στομάχι του είναι έτοιμο να σηκωθεί να φύγει από τη θέση του.

Ακούει βήματα. Επιτέλους! Σημάδια ζωής. Είναι η γραμματέας.Η χαρά του όμως σβήνει σύντομα με αυτό που βλέπει. Την προσοχή του δεν τράβηξε ούτε το κόκκινο χρώμα των μαλλιών της,ούτε η κομψή σιλουέτα της, ούτε τα γαλαζοπράσινα μάτια της. Το βλέμμα του καρφώθηκε στο πιάτο που κρατούσε στα χέρια της. Ένα υπέροχο και ασυνήθιστα μεγάλο σάντουιτς με πολύχρωμες σως και κάθε λογής υλικά στριμωγμένα ανάμεσα σε ένα φρεσκοψημένο ψωμάκι. Νιώθει το στόμα του να γεμίζει σάλια. Έτσι μικρός που είναι ο χώρος η γραμματέας περνάει ακριβώς(σχεδόν κολλητά) από μπροστά του. Για μια στιγμή , μια απειροελάχιστη στιγμή αυτός και το σάντουιτς βρίσκονται τετ α τετ όπως 2 ερωτευμένοι σε ένα ρομαντικό ενσταντανέ.Η στιγμή πέρασε γρήγορα. Η γραμματέας μπαίνει στο γραφείο του αφεντικού. Λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούγεται η γλυκιά φωνή της.

"Ο επόμενος!"
"Λες και υπήρχε προηγούμενος..." ψιθυρίζει και σηκώνεται.Η προσμονή έλαβε τέλος.

Το γραφείο του αφεντικού είναι σαφώς πιο ευρύχωρο. Στη μέση το μεγάλο του γραφείο και εκείνος καθισμένος σαν βασιλιάς σε χρυσό θρόνο. Είναι σχετικά νέος, είναι φαλακρός και από ότι φαίνεται πολυάσχολος.
"Παρακαλώ περάστε. Ελάτε καθίστε." του λέει με φωνή καθαρή γεμάτη σιγουριά.
Κάθεται.
Βλέπει το αφεντικό να περιεργάζεται το σάντουιτς. Δίπλα και πίσω του η όμορφη κοκκινομάλλα γραμματέας. Το πιάνει. Το μυρίζει. Παίρνει μια μεγάλη,για τους περισσότερους αδύνατη,μπουκιά. Με στόμα ακόμη μπουκωμένο και λαχανικά να κρέμονται επικίνδυνα ξεσπάει:
"Τί είναι αυτό γαμώ το κέρατό μου;"
"Το μεσημεριανό σας." του απαντάει η γραμματέας."Κρύο σάντουιτς με καπνιστό σολομό, μαρούλι, παρμεζάνα, μαγιονέζα, πίκλες, ντοματίνια και ντρέσινγκ από σάλτσα φρούτων."
Το αφεντικό είναι έξαλλο!
"Τι μαλακίες είναι αυτές; Χάθηκε ο κόσμος να βάλεις λίγο παριζάκι; Πού είναι το μπέικον; Το σαλάμι αέρος; Δεν μπορούμε να φάμε ένα σάντουιτς της προκοπής εδώ μέσα; Πάρε αυτή την αηδία από μπροστά μου! Σολομό, σολομό, σολομό κάθε μέρα! Λέπια θα βγάλω!"

Η οργή του αφεντικού, η απογοήτευση της γραμματέως και η έκπληξη και η πείνα του υποψήφιου εργαζομένου συνδυασμένα με την μυρωδιά του απορριπτέου σάντουιτς συνθέτουν ένα σκηνικό βγαλμένο από παλιά Ελληνική ταινία.

... ΤΕΛΟΣ 1ου ΜΕΡΟΥΣ ...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ